بسم الله

چه مظلومند مسلمانان میانمار ، صدایشان به هیچ جا نمی رسد . دور افتاده اند . جنگ بومی خاورمیانه است، حداقل آدم دستش به همسایه اش می رسد . آنها ولی نه، کسی را ندارند . می سوزند و آواره می شوند و دنیا بودائیان را آدم های صلح می خواند.

نفرین خدا به این همه دروغ که دارد گلوهایمان را می فشارد و خفه مان می کند ، نفرین به این همه دروغ ...

+ به جنگ عادت نکنیم ...

+ گویا جنگ بعدی جدایی طلبان اقلیم کردستان عراقند !

بسم الله

حدود ساعت سه شب گفتم پس به خاطرات دردناک خوش آمدی و ناگهان بزرگ شدم ، در خودم شکستم ولی از پا نیفتادم ، تلخ شدم، سخت شدم ، عمیق و زیاد ولی بزرگ هم شدم ، شدم دختری به سن و سال واقعی خودم ...

بسم الله

قرار بود به خاطر کشیدن خلخالی از پای زنی یهودی از غصه بمیریم ، امروز شصت نفر از شیعیان افغانستان دسته جمعی کشته می شوند و ما خم به ابرو نمی آوریم .

اینجا خاورمیانه است ؛ مظلوم ، مظلوم، مظلوم ...

بسم الله

و جان آدم می شود عین یک جام و مالامال می شود از غم ، لب پر می کند ، سرازیر می شود ، و از چشم ها می ریزد بیرون ، بی وقفه جاری می شود ...

بعضی غم ها جنسشان خیلی فرق می کند ، از عمق می جوشند ، همین است که لایه های روح آدمی را می شکافند و اینطوری می ریزند بیرون ، اینطوری داغ از چشم ها چکه چکه می ریزند بیرون ...

خالص ترین نوع اشک ...